Το Ταξίδι (Κρήτη - Αϊβαλί)

Στην ταινία «Το ταξίδι» η σκηνοθέτης Μαρία Μαυρίκου και το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού παρουσιάζουν προσωπικές μαρτυρίες ηλικιωμένων Ελλήνων από το Αϊβαλί και Κρητών Μουσουλμάνων από το Ρέθυμνο και τα Χανιά, που σήμερα ζουν στο Αϊβαλί και το Μοσχονήσι. Οι ανθρώπινες αυτές ιστορίες αποτελούν καταθέσεις μνήμης για την εποχή της ανταλλαγής των πληθυσμών. Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά, ο κύριος Ασημάκης, ταξιδεύει στη γενέθλια Αιολική γη μαζί με το γιό του Μιχάλη, και τον εγγονό του Αλέξανδρο. Για πρώτη φορά, αντίστοιχα, δέκα Μουσουλμάνοι Κρητικοί επισκέπτονται τον τόπο που γεννήθηκαν, την Κρήτη. Περπατούν στα σοκάκια του Ρεθύμνου, επισκέπτονται τους Αρμένους και το Χρωμοναστήρι, ψάχνοντας με λαχτάρα τις παιδικές τους αναμνήσεις. Οι περισσότεροι Τουρκοκρητικοί είναι δεύτερης και τρίτης γενιάς, μιλούν την κρητική διάλεκτο και τραγουδούν τον Ερωτόκριτο.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΣΠΗΛΙΟΥ Διατελέσαντες Πρόεδροι 1926-1988

Φωτογραφικό Λεύκωμα Κρήτη 1900-1930 μέσα από το φακό του Ελβετού Fred Boissonnas

Μια εξαιρετική συλλογή από φωτογραφίες της  αλλοτινής Κρήτης

Fred Boissonnas

Ο Φρεντερίκ Μπουασονά ( Fred Boissonnas, Γενεύη 18 Ιουνίου 1858 - 17 Οκτωβρίου 1946) ήταν Γαλλοελβετός φωτογράφος, ιδιαίτερα γνωστός για την φωτογραφική τεχνική του αλλά και την εκτεταμένη φωτογράφιση του ελληνικού χώρου επί τριάντα περίπου έτη, μαζί με τον συνοδοιπόρο του Ντανιέλ Μπο-Μποβί, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης. Το έργο του, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον στην Ελλάδα θεωρείται εν γένει «πρωτοποριακό αλλά και καθοριστικό για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφίας κατά τον 20ό αιώνα»

Την περίδο 1900 - 1930 επισκέφθηκε αρκετές φορές την Ελλάδα αποτυπόνωντας με την φωτογραφική του μηχανή όψεις της ελληνικής κοινωνίας. Το 1903επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα μαζί με τον Ντανιέλ Μπο - Μποβί, πρύτανη της Σχολής Καλών Τεχνών της Γενεύης. Μαζί με τον Ντανιέ και τον κυνηγόΧρήστο Κάκαλο κατέκτησε για πρώτη φορά την κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα, τον Αύγουστο του 1913. Το τελευταίο του ταξίδι στην Ελλάδα το πραγματοποίησε το 1930 οπότε και επισκέφθηκε το Άγιο Όρος. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε την Πελοπόννησο, την Ανδρίτσαινα, την Αθήνα, την Ιθάκη, τηνΚρήτη κ.α. Συνοδοιπόρος σε πολλά ταξίδια του στην Ελλάδα υπήρξε ο ελληνιστής Βικτόρ Μπεράρ. Το αρχείο του με τις ελληνικού περιεχομένου φωτογραφίες του φυλάσσεται στο Μουσείο Φωτογραφίας της Θεσσαλονίκης. Πηγή  wikipedia

Ναυάγιο Tanais 9/6/1944 Η εξόντωση των τελευταίων Εβραίων της Κρήτης

Το ατμόπλοιο Tanais (Πρωην Ηollywood)

Ο Ραβίνος Εβλαγόν Χανίων

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα <<ΡΕΘΕΜΝΟΣ 25-6-2011 Λουλούδης Ηλίας>>

Ο διωγμός των Εβραίων της Ελλάδας και η αποστολή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης/εξόντωσης, τον Μάιο του 1944, είχε σχεδόν ολοκληρωθεί στην ηπειρωτική χώρα. Μόνο σε ορισμένα νησιά είχαν απομείνει Εβραϊκές κοινότητες. Ένας από τους λόγους αυτής της καθυστέρησης ήταν η έλλειψη πλοίων για την μεταφορά των Εβραίων.

Τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η Εβραϊκή παρουσία στην Κρήτη δεν ξεπερνούσε τα 400 άτομα. Μετά την κατάκτηση του νησιού από τους ναζί, ορισμένοι Εβραίοι τουφεκίστηκαν ενώ καταστράφηκαν οι Εβραϊκές συναγωγές και τα νεκροταφεία σε όλες τις πόλεις. Το απόγευμα της 7ης Ιουνίου, περίπου 350 Εβραίοι και 250Έλληνες και  Ιταλοί επιβιβάστηκαν βίαια στο φορτηγό ατμόπλοιο Tanais , το οποίο βυθίστηκε δυο μέρες αργότερα μεταξύ Μήλου και Σαντορίνης κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Είναι παράδοξο αλλά ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεκαθαριστεί απόλυτα ο τρόπος που χάθηκαν οι τελευταίοι Εβραίοι της Κρήτης.

Για πολλά χρόνια οι λεπτομέρειες των τελευταίων ωρών όσον αφορά στο πλοίο Tanais και την μοίρα του πληρώματος και των υπόλοιπων επιβαινόντων δεν είναι ξεκάθαρες. Ακόμη και σήμερα οι απόψεις διίστανται.

Η μία άποψη λέει ότι η Γερμανική φρουρά εγκατέλειψε το πλοίο με βάρκες, αφού προηγουμένως είχε τοποθετήσει ωρολογιακές βόμβες, ενώ η δεύτερη λέει ότι το Tanais τορπιλίστηκε από Αγγλικό υποβρύχιο.

Ο Μητροπολίτης Λάμπης & Σφακίων Ισίδωρος Ρουσοχατζάκης (1904-1968) Βίος και Δράση

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα <<ΡΕΘΕΜΝΟΣ 3-9-2011>> Λουλούδης Ηλίας

Σε αυτό το άρθρο θα επιχειρήσω να κάνω μια συνοπτική παρουσίαση της δράσης και της προσωπικότητας του μακαριστού Επισκόπου Λάμπης και Σφακίων κυρού Ισιδώρου Ρουσοχατζάκη. Πρόκειται για ένα άξιο Ιεράρχη του οποίου η ποιμαντορία ήταν μια συνεχής και αδιάκοπη δράση σε όλες τις πτυχές και της φάσεις του πνευματικού του ποιμνίου. Ήταν ένας άνθρωπος της δράσης, του αγώνα, των οραματισμών και ένας ακάματος κοινωνικός εργάτης. Πήρα αφορμή για να κάνω αυτή την παρουσίαση όταν εντόπισα στο Πνευματικό Κέντρο της Ενορίας του Μοχού Ηρακλείου ένα μοναδικό φωτογραφικού αρχείο. Οφείλω να ευχαριστήσω τον πατέρα Εμμανουήλ Βογιατζάκη , ακούραστο εφημέριο της ενορίας  Μοχού , για την άμεση ανταπόκριση στο αίτημα μου  να πάρω σε ψηφιακή μορφή το αρχείο. Μέσα από αυτό το αρχείο των 90 περίπου φωτογραφιών, αποτυπώνονται  σημαντικές στιγμές από την ζωή του αείμνηστου Ισιδώρου, ενώ δεν παύουν να  αποτελούν μια ζωντανή ιστορία του Σπηλίου και των κατοίκων του.   

Αμιλκάρε Τσιπριάνι (Amilcare Cipriani) Ο Ιταλός Φιλέλληνας Αναρχικός Εθελοντής στις Κρητικές Επαναστάσεις.

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 9-7-2011"
Λουλούδης Ηλίας

Στο παρελθόν υπήρξαν αναρχικοί και ριζοσπάστες γενικότερα , που θεωρούσαν ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση ενός καταπιεσμένου έθνους , όχι μόνο δεν αντιφάσκει με τις αρχές τους , αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος τους. Σε αντίθεση λοιπόν, με διάφορες σύγχρονες ιδεοληψίες, οι αναρχικοί αντιλήφθηκαν τους αγώνες εθνικής απελευθέρωσης ως προέκταση των κοινωνικών αγώνων και των αγώνων για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Πολλοί από αυτούς ,που αγωνίστηκαν στο πλευρό των Ελλήνων , κατά της Οθωμανικής σκλαβιάς , πέθαναν κατόπιν στα οδοφράγματα της Κομμούνας του Παρισιού.

Σήμερα η Ιστορία είναι στο μεγαλύτερο μέρος της ακρωτηριασμένη, ενώ η επιλεκτική αφήγηση πνίγει τις ανεπιθύμητες πτυχές, μέσα από την εθνική εκπαίδευση του κάθε κράτους.

Σε αυτό το άρθρο θα αναφερθώ σε έναν άγνωστο στα σχολικά βιβλία αλλά ονομαστό αναρχικό, που δραστηριοποιήθηκε στις Κρητικές επαναστάσεις, αλλά και στον ευρύτερο Ελλαδικό χώρο, τον Ιταλό Αμιλκάρε Τσιπριάνι. Μια εμβληματική φυσιογνωμία του ευρωπαϊκού αναρχικού κινήματος, όπου  μετά από αγώνες δεκαετιών, στο πλευρό του προλεταριάτου και των αδυνάτων σε μια σειρά χωρών (Ελλάδα, Ιταλία, Αίγυπτο, Γαλλία, Ελβετία), με ξεχωριστή στιγμή την ενεργό συμμετοχή του και στην Κομμούνα του Παρισιού, όπως και ο Γουστάβος Φλουράνς για τον οποίο έχω αναφερθεί σε παλαιότερο άρθρο.

Προδοσία του Αρκαδίου - Ένα άγνωστο τεκμήριο

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 5-11-2011" 

Λουλούδης Ηλίας

Ένας ιεράρχης ήταν εκείνος που παρέδωσε τη μονή του Αρκαδίου στα χέρια των Τούρκων!

Τη φοβερή καταγγελία που δεν γράφτηκε ποτέ στα βιβλία της Κρητικής ιστορίας, διατύπωσε λίγες ημέρες μετά την ανατίναξη, η Γενική Συνέλευση των Κρητών, αποκηρύσσοντας δημόσια τον επίσκοπο Λάμπης Παίσιο.

Ο επίσκοπος. δηλαδή που πρόδωσε το Αρκάδι ήταν εκείνος που είχε στην εκκλησιαστική του σκέπη το μοναστήρι!

Στο κείμενο της αποκήρυξης αναφέρονται και οι επιστολές που αντάλλαξαν ο Παίσιος με τον Μουσταφά πασά και οι συνεννοήσεις που έκαναν.

Ένας αγωνιστής-θύμα της Χούντας ζητάει δικαίωση

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 16-4-2011" 

Λουλούδης Ηλίας

Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που το αντίτιμο των πράξεων τους το πληρώνουν μια ζωή η με την ζωή τους. Θεωρώ υποχρέωση μου να κάνω ένα «κατηγορώ» και μια χαρακιά μνήμης, παρουσιάζοντας έναν Αντιστασιακό της Χούντας ο οποίος πλήρωσε και πληρώνει σκληρά μέχρι σήμερα για την αντιστασιακή του δράση. Θεωρώ επιβεβλημένο να καταγγείλω τα βασανιστήρια που πέρασε στα «χειρουργεία της επανάστασης» αυτός ο άνθρωπος, τα οποία έχουν αφήσει ανεξίτηλα σημάδια στην ζωή αλλά κυρίως στην ψυχή του. Είναι μια περίπτωση όπου η απουσία πολιτικής στήριξης, είναι κάτι περισσότερο από μια επιπλέον πληγή, μια περίπτωση όπου ένα ανάλγητο κοινωνικό κράτος έριξε στα αζήτητα των μονάδων ψυχικής υγείας, μια περίπτωση που οι επιτροπές ενός κομματικού κράτους δεν πείστηκαν (δεν ήθελαν κυρίως) να αναγνωριστεί ως αντιστασιακός.
Κάποτε πρέπει να καταλάβουν τα ανθρωπάκια που κυκλοφορούν αμετανόητα ανάμεσα μας, πως όσοι πολέμησαν τη χούντα, ήταν και θεωρούσαν τους εαυτούς τους πολίτες, ενεργούς πολίτες αυτής της χώρας.
Ένας τέτοιος πολίτης-αγωνιστής είναι ο Νίκος Βρυλλάκης από το Σπήλι.

Η εκκλησία της Παναγίας στο Σπήλι μέσα από μια εικόνα του Βεβελάκη και μια φωτογραφία του Gerola.

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 14-8-2010" 

Λουλούδης Ηλίας

Ο δεκαπενταύγουστος, ή  όπως τον ονομάζουν πολλοί «το Πάσχα του καλοκαιριού», αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό για όλους του Ορθοδόξους, μεγάλα προσκυνηματικά κέντρα γίνονται κάθε χρόνο πόλοι έλξης χιλιάδων πιστών, ενώ αναρίθμητοι ναοί και μονές έχουν κτισθεί προς τιμήν της Κοιμήσεώς με θαυμάσιες εικόνες και τοιχογραφίες οι οποίες παριστάνουν σε εκπληκτικές συνθέσεις την ιερά κηδεία.

Σε αυτό το άρθρο θα παρουσιάσω την εκκλησία της Παναγίας στο Σπήλι η οποία είναι αρκετά παλιά και αναφέρεται από τον περιηγητή Gerola ο οποίος μας έχει αφήσει μια σημαντική φωτογραφία του κτήτορα του παλαιού ναού, ενώ το τέμπλο της κοσμείται από μια ενδιαφέρουσα εικόνα της  Κοίμησης της Θεοτόκου του σημαντικού Ρεθεμνιώτη αγιογράφου Αντώνη Βεβελάκη.

Γυναίκες Φιλέλληνες στον Αγώνα του 21

Άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 26-3-2011" 

Λουλούδης Ηλίας

Το φαινόμενο του Φιλελληνισμού, που αναπτύχθηκε τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα, και γαλουχήθηκε μέσα στο κλίμα του κλασικισμού και του ρομαντισμού, έφθασε στην πλήρη του έκφραση με το μεγάλο ξεσηκωμό των Ελλήνων. Κανένα άλλο κίνημα της εποχής δεν ξεσήκωσε με τόση θέρμη και ενθουσιασμό την κοινή γνώμη και την Ευρωπαϊκή διανόηση.

Ήδη από τα τέλη Μαΐου 1821 παρουσιάσθηκε ζωηρή κινητοποίηση υπέρ των αγωνιζομένων Ελλήνων. Οι πρώτες εκκλήσεις για συμπαράσταση στον Ελληνικό αγώνα βρήκαν ευνοϊκή απήχηση. Ένα κύμα από εθελοντές ξεκίνησε για την Ελλάδα, ενώ παράλληλα οργανώθηκαν τα πρώτα φιλελληνικά Κομιτάτα. Δεν ήταν όμως  μόνο οι γνωστοί άνδρες φιλέλληνες που συνέδραμαν στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του '21.

Ήταν και γυναίκες φιλέλληνες που πρωτοστάτησαν στην προβολή της Ελλάδας και των δικαίων της. Οι γυναίκες αυτές πήραν πάνω τους τη διάδοση του Ελληνικού πολιτισμού και την προσπάθεια αφύπνισης των Ελληνίδων για τη βελτίωση της κοινωνικής τους θέσης μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Το γυναικείο στοιχείο της Επανάστασης

Το άρθρο έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ 12-3-2011" και είναι αφιερωμένο στην αγωνίστρια Σηφακάκη Κατίνα

Οι γυναίκες στην πρώτη γραμμή στην εξέγερση στο Κάιρο

Με την  ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας, που γιορτάστηκε στις 8 Μαρτίου, το ΤΙΜΕ ρίχνει μια ματιά σε σημαντικές γυναικείες προσωπικότητες, που όλες τους υπήρξαν επαναστάτριες. Παρουσιάζω μερικές από αυτές:

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΦΑΓΗ ΣΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ 29 Φλεβάρη– 1 Μάρτη 1948

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΡΕΘΕΜΝΟΣ" στις  26-2-2011 . 
Θεώρησα υποχρέωση μου αυτή την δημοσίευση, απέναντι σ' εκείνους που μαρτύρησαν και στους εκατοντάδες νεκρούς που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ενός απάνθρωπου καθεστώτος χωρίς ποτέ να μάθει κανείς πόσοι ήταν και ποια τα ονόματα τους. 
Λουλούδης Ηλίας Μαθηματικός

Πολλά έχουν γραφτεί μέχρι σήμερα για τη Μακρόνησο.

Το γεγονός της σφαγής 300 περίπου άοπλων ανθρώπων, το επίσημο κράτος μέχρι σήμερα το αποκρύπτει. Δεν τολμά να δώσει τα επίσημα στοιχεία από τα αρχεία του για τη Μακρόνησο, για το έγκλημα της σφαγής και τον τόπο ταφής των νεκρών . 

Η πολιτεία και η Δικαιοσύνη συνεχίζουν επί 70 κοντά χρόνια να μην τολμούν και να μη θέλουν, έστω και για την ιστορική αλήθεια, να φωτίσουν το φάκελο  Μακρόνησος.

Για το έγκλημα αυτό οι πάντες σιώπησαν και σιωπούν.

Αρετάκης Γιώργης (Καπετάν Σφακιανός)

Ο Σπηλιανός Αντάρτης πού άφησε ίχνη ανδρείας μεγαλύτερα από το μπόι του. Ένας αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης που έχασε την ζωή του από σφαίρες ταγματασφαλιτών. Ένας ικανότατος αξιωματικός με ιδιαίτερες διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες καθώς και άριστος γνώστης της πολεμικής τέχνης με πλούσια εμπειρία .

Ακολούθησε παράλληλη πορεία με τον Άρη Βελουχιώτη και είχε το ίδιο τέλος. Αρνήθηκε να παραδώσει τα όπλα μετά την συμφωνία της Βάρκιζας και ανέβηκε στο βουνό όπου σκοτώθηκε προδομένος σε μια σπηλιά στην Πελοπόννησο.

«Όσοι τον γνώρισαν να τον θυμηθούν όσοι δεν τον γνώρισαν να μάθουν ότι έσβησε στην πάλη των δυο κόσμων… Σ.Ι.Κ.»

Η ιστορία της πραγματικής Ψωροκώσταινας (Πανωραία Χατζηκώστα)

Ψαρωκώσταινα ή Ψωροκώσταινα υπήρξε πραγματικό πρόσωπο της Ελληνικής Ιστορίας Το παρατσούκλι της αποδίδει την άθλια οικονομική κατάσταση της χώρας. Η ίδια, όμως, υπήρξε φτωχή και περήφανη Ελληνίδα

Ψωροκώσταινα:

«Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι».

Αυτόνομη Ανεξάρτητη Κρήτη ή μήπως Τουρκική Κρήτη-Ένα επικίνδυνο παιχνίδι

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΡΕΘΕΜΝΟΣ»  στις 26-6-2010 Λουλούδης Ηλίας Μαθηματικός

Τον τελευταία δέκα χρόνια ανακινείται από άγνωστους κύκλους του εξωτερικού κυρίως το θέμα της (Ανεξαρτησίας_Αυτονομίας) της Κρήτης.

Το ζήτημα έχει πάρει διαστάσεις στο διαδίκτυο όπου προβάλλονται όροι, όπως Κρητική σημαία, Κρητική Πολιτεία, Αυτόνομη Κρήτη, Ανεξάρτητη Κρήτη, Λαϊκή Δημοκρατία της Κρήτης κ.τ.λ.

Αρκετές σημαίες φιγουράρουν σε σπίτια ενώ υπάρχουν δεκάδες αυτοκίνητα στα οποία είναι τοποθετημένο το σύμβολο της Κρητικής Πολιτείας στις πινακίδες. Το φαινόμενο είναι εντονότερο στο Ηράκλειο, όπου οι Αρχές έχουν καταγράψει εκατοντάδες περιπτώσεις ανθρώπων που έχουν κάνει κεντρικό τους σύνθημα την «Κρητική Πολιτεία» και το όραμα της «Αυτόνομης Κρήτης».

Μέχρι ενός σημείου μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει αυτές τις ενέργειες από περιθωριακές έως γραφικές.

Ας προσέξουν οι διάφοροι «ανεγκέφαλοι» που ανακινούν τέτοια ζητήματα, τι μπορεί να κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία και τότε θα καταλάβουν ότι τέτοια ιστορικά παιχνίδια είναι άκρως επικίνδυνα, διότι ο γραφικός τοπικισμός ορισμένων, με κατάλληλους χειρισμούς από ξένες δυνάμεις, ενδεχομένως να πάρει κάποια στιγμή περίεργες κατευθύνσεις.

Σε αυτό το άρθρο δεν θα ασχοληθώ με την ιστορική  πλευρά του θέματος διότι κατά την γνώμη μου δεν υφίσταται καν ζήτημα δημοψηφίσματος για την Ανεξαρτησία της Κρήτης, θα αναφέρω όμως τις διάφορες προπαγανδιστικές ενέργειες που έγιναν στο παρελθόν και συνεχίζουν με επαναλαμβανόμενη συχνότητα μέχρι σήμερα.